آروم آروم به نبودنت عادت میکنم

چون هیچوقت داشتنت رو تجربه نکردم

دیگه به داشتن چشمهای پر از حسرتم عادت کردم

سهم منم همینه تنهایی تنهایی تنهایی

انقدر این بغض گلومو سنگین کرده

که حتی نمیتونم حرفامو اینجا بنویسم

دیگه بی هوا خندیدن رو یاد گرفتم

دیگه تنهایی رو خیلی وقته یاد گرفتم

تو نگرانم نشو همه چیز را یاد گرفتم

یاد گرفتم چگونه با تو باشم

بی انکه تو باشی یاد گرفتم نفس بکشم

باز هم که رفتی و تنهایی من سر به فلک کشیده است

باز هم که نیستی و اشکهایم سیل مانند مرا به زیر کشیده است 

باز هم که سوختی و باز برای شمع شدن پشیمان شده ام

باز هم که یادت امانم را بریده است 

باز هم که غصه دارم در قلب تاریکم از نبود تو

باز هم که نمیشنوم صدای دلنشینت را در خانه سوت و کورم

باز هم که گم شدی در خاطره ها وچشمم از دیدن عکس تو سیر نمیشود

سالهاست که رفتی ولی هر روز اینها را تکرار میکنم 

شاید بشنوی ،بفهمی،احساس کنی 

در واقعیت نه ولی انتظار امدنت در خوابم را که میتوانم داشته باشم

باز هم که بغض و بعد ..............مثل همیشه

 در ســــتایش ِ چشــــمهایــت 

شــعری نــمیتوان گفت 


خاضـــعانه 

تنــها بــاید 

تماشـــا کــرد ، مســت شد ، رهــا شد ...

 بازامروز دلم بهانه ات را گرفته است

 وباز من مجبورش میکنم که به عشقت شعربگوید

میخواهم سرش را گرم کند 

میخواهم به این بهانه کمی خودش را خالی کند 

اما انگاربی فایده است 

دیگرفقط خودخودخودت میتوانی مسکن این قلب بیقرارشوی

بیا عشق من 

 گاهی باید فقط بنشینی

دستانش را درستانت بفشاری

 درچشمانش نگاه کنی

اوبرایت ازدردهایش بگوید

قلبت ازفشار درد به انفجاربرسد

باتمام توانت به اشکهایت اجازه حرکت ندهی

فقط به صورت مهربانش لبخند بزنی

ووقتی تمام دردهایش را برات گفت

نوازشش کنی آغوشت رابرایش بازکنی

باتمام وجودت به قلبت بفشاری صورت زیبایش را

برایش ازعشق بگویی وازاینکه همیشه کنارش میمانی

تاهردو به آرامش برسید

وقتی دو قلــ♥ــب برای یکـدیگر بتپد…

هیچ فاصلـــ ــه ای دور نیسـت …

هیچ زمانی زیــــاد نیسـت…

و هیچ عشـــ♥ـــق دیگری نمی تواند

آن دو را از هم دور کند !

محکـم تریـن برهان عشــ♥ـــق…

" اعتمــــــــــــــ♥ــــــــــــاد" اسـت…

دوستت دارم

گلایه از تکراری بودنش نکن

مشکل از مـــــن نیست

تو زیادی دوست داشتنی هستی

حرف های زیادی بلد نیستم

من تنها چشمان تو را دیدم

و گوشه ای از لبخندت که حرف هایم را دزدید

از عشق چیزی نمی دانم

اما دوستت دارم

کودکانه تر از آنچه فکر کنی

 پدرم!

در این تاریکی شب که سوسوی چراغی همدم و مونسم گشته است از تو مینویسم....

از تو که حدیث سکوت را در دلم به ترانه ای مبدل ساختی.

ای جلوه گاه خوبی ها....

تمام دفترهایم به خاطر تو ورق خورده اند.

لحظه ای در کنار آوارخانه آمالم به نظاره دردهایم بایست تا برایت از روح طوفانی خویش بگویم.

کاش لبخندهای تلخ مرا در قاب کهنه ای بر دیوار قلبت می آویختی تا همیشه از لبخندهایم تلاطم امواج یک شوق را بخوانی.

بدان که دیگر واژه تازه ای برای سرودن ندارم.

دوستت دارم پدر......تا آخر دنیا.

 یعنی میشود روزی برسد…

که بیایی…..

مرا در آغوش بگیری…

بخواهم گله کنم…

بگویی هیس….

بگویی همه کابوس ها تموم شد…..

میخواهم امشب تا صبح دیووانه ات کنم

—

شــانــه ات کــــو؟

دنــیـایــم بــاز بـهـم ریــخـتـه…

—

خواب آلود ..

لوس ..

بی خیال ..

بی قرار..شاد ..

هرچه میخواهی باش .فقط در آغـــــــــــــــــــوشم باش

ولی دلبرانه …ولی عاشقانه

—

از هــم می چـرخـَنــد ..

لحـظــه هــای لـوکس ِ مـَن بـر مـَـدار خـوشبـَخـتـی .

—

مـن عاشق هَوس های عاشقانـه اَم…

مَـن عاشق گـُناه دوست داشتـنَم

دَستهایَت را بـه مـن بده

بـه جَهنَم کـه مَرا بـه جَهنَم مـــی بَرند بـه خاطر عِشقبازی با خیالِ تو

تو خودِ “بـهشتــی ”

—

بـه مَـن حَق بده

کـه میل بـه خوردَن نـَداشتــه باشَم

این بـُغض ها کـه

تو بـه خوردِ‌ مَـن مـی دَهـی

سیر سیرَم مـی کـُنَد!

—

مُهم نیست دوستم داری یا نَـه …!

مُهم ایـن استـــ کِـه؛

مـَـن هَــستـــَم ؛

عـِشق هـَست

وَ هَوای اِحساسَــم

هَنــوز آبی ست . . .!

—

پَرگار های خوبــی شُدیم

خوب هَمدیگَر را دور مــی زَنیم !

—

قول داده اَم…

گاهـــی

هَر اَز گاهـــی

فانـــوس یادَت را

میان ایـن کوچه ها بـی چراغ و بـی چلچلـه، روشَـن کنَم

خیالـت راحـَــت! مَـن هَمان منـــَــم؛

هَنوز هَم دَر این شَبهای بـی خواب و بـی خاطـــِره

میان این کوچـه های تاریک پَرسـه میزَنـَم

اَما بـه هیچ سِتاره‌ی دیگـَری سَلام نَخواهــَـم کَرد…

خیالَت راحَت !

—

برگــرد عشق قدیمی و دیرین من؛

برگرد و بگو دوستـت دارم

تا با پشــــت دست چنان بــــر دهانت بکوبم

تا آرزوی داشتن یـک دندان را به گــــــــــور بـبـــری

چه برسد به من و یک عشق حقیقی !!

—

آنقدر مرا از رفتنت نترسان ….

قرار نیست همیشه بمانیم !

روزی همه رفتنی اند ….

ماندن به پای کسی معرفت میخواد نه بهانه … !!

—

سرنوشت من بی تو

جمله بی فاعلی ست

که فعلش تعطیل استــــــــــــــــ . . . !

 دلتنگی که دست از سر دل بر نمی دارد.

دلتنگی که فاصله را نمی فهمد !

نزدیک باشی و اما دور…دور…دور !

تنها که باشی تمام دنیا دیوار و جاده است.

تمام دنیا پر از پنجره هایی است که پرنده ندارند…

پر از کوچه هایی که همه ی آن ها برای رهگذران عاشق به بن بست می رسند!

فکر کن پای این دیوارهای سرد و سنگین چه لیلی ها و مجنون ها که می میرند!

خون بهای این دل های شکسته را چه کسی می دهد ؟!