آه ای مرد که لبهای مرا 

  از شرار بوسه ها سوزانده ای                   

هیچ در عمق دو چشم خامشم 

راز این دیوانگی را خوانده ای؟ 

هیچ میدانی که من در قلب خویش

نقشی از عشق تو پنهان داشتم؟ 

هیچ میدانی کز این عشق نهان

آتشی سوزنده بر جان داشتم؟

گفته اند آن زن زنی دیوانه است

کز لبانش بوسه آسان می دهد

آری اما بوسه از لبهای تو

بر لبان مرده ام جان میدهد

هرگزم در سر نباشد فکر نام 

این منم کاینسان تو را جویم به کام 

خلوتی میخواهم و آغوش تو

خلوتی میخواهم ولبهای جام

فرصتی تا بر تو دور از چشم غیر

ساغری از باده هستی دهم

بستری میخواهم از گلهای سرخ

تا در آن یک شب تو را مستی دهم

آه ای مردی که لبهای مرا

از شرار بوسه ها سوزانده ای

این کتابی بی سرانجامست و تو

صفحه کوتاهی از آن خوانده ای

_{(فروغ فرخزاد)}